Μέρος 2: Το Πιρούνι που Έπεσε Τρεις Φορές
Από την πρώτη στιγμή προσπάθησα να διώξω το άσχημο προαίσθημα.
Δεν ήθελα να είμαι ο υπερπροστατευτικός πατέρας που απορρίπτει κάθε άντρα που πλησιάζει την κόρη του.
Ήθελα να δώσω στον Τόμας μια πραγματική ευκαιρία.
Άλλωστε, αν η Καμίλ τον είχε επιλέξει, έπρεπε να τη σεβαστώ.
Τουλάχιστον αυτό έλεγα στον εαυτό μου.
Καθίσαμε όλοι γύρω από το τραπέζι.
Προσπάθησα να ξεκινήσω μια χαλαρή συζήτηση.
«Η Καμίλ μού είπε ότι εργάζεσαι στην κυβερνοασφάλεια.»
Ο Τόμας έγνεψε.
«Ναι. Συνεργάζομαι με αρκετές εταιρείες και ταξιδεύω συχνά.»
«Πρέπει να είναι απαιτητική δουλειά.»
«Είναι.»
Οι απαντήσεις του ήταν σύντομες.
Απόλυτα ελεγχόμενες.
Σαν να είχε προετοιμάσει κάθε λέξη πριν τη πει.
Η Καμίλ προσπαθούσε να γεμίσει τα κενά της συζήτησης.
Μιλούσε για τη νέα της δουλειά.
Για τους συναδέλφους της.
Για τα σχέδιά της.
Όμως κάθε φορά που άρχιζε να χαμογελά, ο Τόμας την κοιτούσε για μια στιγμή.
Ένα βλέμμα διακριτικό.
Αλλά αρκετό για να την κάνει να σωπαίνει.
Το πρόσεξα.
Δεν είπα τίποτα.
Λίγα λεπτά αργότερα συνέβη το πρώτο περίεργο περιστατικό.
Η Καμίλ άφησε κατά λάθος το πιρούνι της να πέσει στο πάτωμα.
«Συγγνώμη...»
είπε βιαστικά.
Έσκυψε να το σηκώσει.
Τα χέρια της έτρεμαν.
Της έδωσα ένα καθαρό πιρούνι.
«Δεν πειράζει.»
Χαμογέλασε αδύναμα.
Όμως το χαμόγελό της δεν κράτησε ούτε λίγα δευτερόλεπτα.
Λίγο αργότερα, έπεσε η χαρτοπετσέτα της.
«Τι μου συμβαίνει σήμερα;»
είπε προσπαθώντας να γελάσει.
Ο Τόμας χαμογέλασε κι εκείνος.
Ένα χαμόγελο που έμοιαζε περισσότερο με προειδοποίηση παρά με αστείο.
«Είσαι λίγο αφηρημένη τελευταία.»
είπε ήρεμα.
Η Καμίλ χαμήλωσε αμέσως το βλέμμα.
«Ναι... μάλλον.»
Η απάντησή της ήταν σχεδόν ψιθυριστή.
Η καρδιά μου άρχισε να βαραίνει.
Δεν αναγνώριζα την κόρη μου.
Η Καμίλ ήταν πάντα γεμάτη αυτοπεποίθηση.
Δεν ζητούσε συγγνώμη για κάθε μικρό λάθος.
Δεν φοβόταν να μιλήσει.
Εκείνο το βράδυ όμως...
έμοιαζε να φοβάται ακόμη και τις ίδιες της τις κινήσεις.
Προσπάθησα να αλλάξω θέμα.
«Λοιπόν, Τόμας... πώς γνωριστήκατε;»
Πριν προλάβει να απαντήσει η Καμίλ, μίλησε εκείνος.
«Στη δουλειά.»
Η κόρη μου γύρισε ασυναίσθητα προς το μέρος του.
«Στην πραγματικότητα...»
άρχισε να λέει.
Ο Τόμας την κοίταξε.
Μόνο για ένα δευτερόλεπτο.
Αρκούσε.
«Ναι... στη δουλειά.»
είπε τελικά εκείνη.
Ένιωσα έναν κόμπο στο στομάχι.
Γιατί να αλλάξει την απάντησή της;
Και τότε συνέβη για τρίτη φορά.
Η Καμίλ προσπάθησε να πιάσει το ποτήρι της.
Τα δάχτυλά της έτρεμαν τόσο πολύ που το ποτήρι γλίστρησε από το χέρι της.
Το νερό χύθηκε πάνω στο τραπεζομάντιλο και το πιρούνι έπεσε ξανά στο πάτωμα.
Η σιωπή που ακολούθησε ήταν αφόρητη.
«Συγγνώμη...»
είπε σχεδόν τρομαγμένη.
Σηκώθηκα αμέσως.
«Μην ανησυχείς.»
Έσκυψα για να μαζέψω το πιρούνι.
Εκείνη έκανε την ίδια κίνηση.
Για μια στιγμή βρεθήκαμε και οι δύο κάτω από το τραπέζι.
Και τότε...
το είδα.
Το παντελόνι της είχε σηκωθεί λίγο πιο πάνω από τον αστράγαλό της.
Μια μεγάλη σκούρα μελανιά κάλυπτε σχεδόν ολόκληρη τη γάμπα της.
Δεν έμοιαζε με χτύπημα της στιγμής.
Ήταν βαθιά.
Παλιά.
Και γύρω της υπήρχαν κι άλλες μικρότερες μελανιές.
Σήκωσα αργά το βλέμμα.
Η Καμίλ με κοιτούσε.
Δεν είπε ούτε μία λέξη.
Δεν χρειαζόταν.
Τα μάτια της ήταν γεμάτα φόβο.
Και μέσα σε εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα κατάλαβα κάτι που κανένας πατέρας δεν θέλει ποτέ να καταλάβει.
Η κόρη μου δεν είχε απλώς χτυπήσει.
Κάποιος της είχε κάνει κακό.
Χωρίς να αλλάξω έκφραση, σηκώθηκα αργά και χαμογέλασα.
«Συγγνώμη...»
είπα όσο πιο φυσικά μπορούσα.
«Νομίζω πως ξέχασα τη μηλόπιτα στον φούρνο.»
Γύρισα προς την κουζίνα.
Όμως δεν πήγαινα για τη μηλόπιτα.
Πήγαινα να κάνω ένα τηλεφώνημα που ίσως έσωζε τη ζωή της κόρης μου.
Συνεχίζεται στο Μέρος 3…
0 comments:
Post a Comment